Kolejne warsztaty dietetyczne – tym razem w Gdańsku

warsztaty dietetyczne

Żyjemy w czasach nadmiaru informacji. Z jednej strony to dobrze, że coraz więcej mówi się o zdrowym odżywianiu, świadomości jedzenia, o codziennej aktywności fizycznej. Jednak z drugiej strony w pewnym momencie zdajemy sobie sprawę, że właściwie to nic nie możemy jeść, bo owoce pryskane, bo zboża to gluten,
a mięso na antybiotykach… to jakaś paranoja?!

A przecież nie o to w tym wszystkim chodzi!
Potrzebna jest nam WIEDZA i ŚWIADOMOŚĆ tego, co jemy
i tym właśnie będziemy zajmować się na warsztatach dietetycznych 🙂

Podczas warsztatów przedstawione zostaną najważniejsze informacje dotyczące zasad zdrowego odżywiania.
Omówione zostaną również dietetyczne fakty i mity.

Dzięki warsztatom dowiesz się m.in.:
+ jakie najważniejsze grupy produktów powinny znaleźć się w Twojej codziennej diecie,
+ jak wybierać najlepszą żywność i nie popadać w obsesję,
+ ile wody powinniśmy dostarczać naszemu organizmowi,
+ czy musimy jeść mięso i pić mleko,
+ dlaczego ziemniaki nie tuczą?

Na warsztaty obowiązują zapisy – zgłoszenia należy wysyłać na adres mailowy:
martynaszulinska@gmail.com

Ilość miejsc ograniczona.

Więcej o wydarzeniu na Facebooku:

Warsztaty dietetyczne: jak się odżywiać, aby być zdrowym?

Serdecznie zapraszam 🙂

Jeśli nie zjesz pączka w tłusty czwartek, to…

pączki

Tłusty czwartek, tłusty czwartek. Pączki, pączki, wszędzie pączki…

Jedzą je nawet ci, którzy nie lubią pączków.

A co się stanie, jeśli mimo ogroooomnej ochoty, powstrzymasz swe żądze i go nie zjesz?

Ucierpi Twoje zdrowie. Bo zdrowie to też równowaga psychiczna. A ta zostanie najprawdopodobniej zachwiana, kiedy w tłusty czwartek odmówisz sobie słodkiej, tłustej, miękkiej przyjemności 🙁

Takie zachowanie może spowodować, że na drugi dzień, a nawet po tygodniu, czy miesiącu wyrzekania się, nie będziesz w stanie oprzeć się słodkiej pokusie – dojdzie do wyczerpania silnej woli. Pochłoniesz cały stos takich pączków, ciast, batoników. Właśnie na tym, m.in. polega efekt jojo wszystkich „diet”.

Także jeśli dzisiaj mamy ochotę na pączki, to je po prostu zjedzmy. Ale przypominam tylko, że każdy kolejny pączek będzie smakował tak samo… 😉 no chyba, że każdy będzie o innym smaku :/

A więcej o wyczerpaniu silnej woli poczytacie tutaj: Co się stanie, gdy zbyt gwałtownie wprowadzisz zmiany w swoim żywieniu?

pączki 1

Co ma styl jedzenia do nadwagi?

nadwaga

Jak to jest, że jedni z nas jedzą to, co akurat mają pod ręką, inni codziennie szukają rozkoszy dla swego podniebienia?

Albo jedni jedzą punktualnie, co trzy godziny, inni dopiero wtedy, gdy zacznie im burczeć w brzuchu?

Otóż w psychologii istnieją podziały na różne style jedzenia.

nadwaga

Czas

Styl przedziałowy to taki, gdzie nie ma wyznaczonych pór posiłków – mam ochotę, to jem. Nie unika się też różnego rodzaju przekąsek. Niestety, jak się okazuje, styl ten jest najbardziej narażony na problemy z utrzymaniem odpowiedniej masy ciała, ze względu na ten właśnie brak kontroli spożywanych przekąsek. Często jest też tak, że po przekąski sięga się nudy, braku innego zajęcia. Albo jakiś przykry stan emocjonalny odczytuje się jako uczucie głodu. I hop po drożdżówkę.

Na drugim biegunie znajduje się styl punktowy. Tu ilość posiłku, jego skład i czas spożycia są ściśle określone. Jak się można domyślić, nie ma tu miejsca na nieprzemyślane przekąski między posiłkami, dlatego też teoretycznie styl ten sprzyja utrzymywaniu prawidłowej masy ciała. Styl ten jednak ma bardzo mało ludzi. A to dlatego, że zazwyczaj takiego jedzenia trzeba się nauczyć. Kiedy nauczymy swój żołądek, że o określonych porach dostaje pełnowartościowy posiłek, później w tych samych godzinach chce nam się jeść.

nadwaga

Refleksje

Według innego podziału jeść można w sposób właściwy dla stylu bezrefleksyjnego. Czyli przyjmujemy pokarmy bez zastanawiania się nad nimi, bez analizowania, bez namysłu. To, co najbliżej w lodówce – ląduje w naszym żołądku. Niestety styl ten często przybiera formę impulsywną, związaną z poprawieniem sobie samopoczucia. Podobnie jak w stylu przedziałowym – czujemy nudę, sięgamy po przekąskę.

Przeciwieństwem jest styl refleksyjny, kiedy to świadomie dobieramy jedzenie, także jego ilość. Wybierając posiłek, kierujemy się swoimi przekonaniami, celami, wartościami. Można powiedzieć, że styl ten jest dopełnieniem stylu punktowego. Po prostu dokładnie analizujemy co, ile, kiedy i jak długo jemy.

nadwaga

Smak

Dla niektórych posiłek jest też doznaniem polisensorycznym, łączącym walory smakowe, zapachowe oraz wzrokowe. Takie podejście nazywa się podnietowym. Jego zwolennicy czerpią przyjemność graniczącą z podnieceniem z faktu nie tyle samego jedzenia, ale też z otoczenia i całej atmosfery towarzyszącej chwili spożywania posiłku. Dla nich każdy smak ma jakieś znaczenie, wspomnienie wakacji we Włoszech, czy romantycznej kolacji w towarzystwie ukochanej osoby.

Na drugim biegunie znajduje się podejście popędowe, gdzie jedzenie sprowadza się tylko do jednej funkcji – zredukowania doświadczanego dyskomfortu. W momencie występowania jakichkolwiek konfliktów wewnętrznych, niskiej samooceny, a nawet złego samopoczucia, pierwszą deską ratunku jest jedzenie. Każdy taki sygnał, każda emocja, interpretowana jest jako głód. Podejście popędowe niestety bardzo często wiąże się z ryzykiem nadwagi i otyłości.

Teoria głodu i jedzenia Schachtera

W psychologii najsłynniejsza jest jednak teoria głodu i jedzenia Stanleya Schachtera, która jest jakby podsumowaniem wyżej wymienionych stylów jedzenia. Jest ona jedną z podstawowych teorii dotyczących nadwagi, a wiąże się ze spostrzeżeniem, że niektórzy ludzie jedzą w reakcji na bodźce zewnętrzne (orientacja zewnętrzna), takie jak wygląd i zapach jedzenia oraz pora dnia, podczas gdy inni reagują na bodźce wewnętrzne (orientacja wewnętrzna), takie jak skurcze żołądka, poziom glukozy czy poziom tłuszczu.

Badania dowiodły, że u osób nieotyłych związek między uczuciem głodu a skurczami żołądka był silniejszy, niż u otyłych. To oznacza, że osoby nieotyłe wiążą uczucie głodu z czynnikami wewnętrznymi (skurcze żołądka, hipoglikemia). Natomiast osoby otyłe zwracają uwagę głównie na bodźce zewnętrzne.

Osoba otyła, przyzwyczajona jeść o określonej porze, czuje głód, gdy ta pora nadchodzi. Osoba nieotyła mniej się przejmuje wskazaniami zegarka, chyba że pokrywają się one z sygnałami wewnętrznymi.

Jaki z tego wniosek? A no taki, że trzeba słuchać swego organizmu, a nie sztywno trzymać się narzuconych nam zasad 🙂 Trzeba nauczyć się odczytywać sygnały, które wysyła nam żołądek – nauczyć się, czy w danej chwili czujemy głód, czy po prostu nudę, smutek, złość.

nadwaga

A Ty jaki masz styl jedzenia??

Bibliografia:

Franken, R. E., (2005). Psychologia Motywacji, GWP

Pingot K., Buchholz A., (2014). FitMind – schudnij bez diet, Sensus

7 nawyków, które niszczą Twoje zdrowie i sylwetkę

 

Oto lista nawyków, które rujnują szczupłą sylwetkę i zdrowie: ZDROWIE

1. Wybieranie wysoko przetworzonych produktów, wypełnionych konserwantami, utrwalaczami smaku, sztucznymi barwnikami, słodkich gazowanych napojów oraz produktów typu instant. Nie zawierają one żadnych wartości odżywczych, zazwyczaj mają wiele pustych kalorii. Nawet, jeśli na opakowaniu słodzonych cukrem płatków śniadaniowych jest napisane, że zawierają całą tęczę witamin- to ściema. Może i zawierają jakieś tam śladowe ilości, ale skąd mamy widzieć, czy one w ogole się wchłaniają?

2. Spożywanie posiłków podczas oglądania telewizji, czytania gazety, surfowania po internecie i innych czynności, które odwracają Twoją uwagę i ograniczają świadomość zarówno czynności jedzenia, jak i ilości pożywienia. Dobra, też mam z tym problem. Ale tylko przy śniadaniach tak robię, bo lubię zacząć dzień z moim ulubionym serialem 😉 ale teraz już nauczyłam się, żeby co chwilę skupić się na jedzeniu i na tym, czy przypadkiem się już nie najadłam. ZDROWIE

3. Nieregularne spożywanie posiłków, pomijanie śniadań, nadrabianie wieczorem, objadanie się – o tym więcej w: 10 nawyków, które wyjdą Ci na zdrowie.

4. Jedzenie słodyczy na pusty żołądek. Istnieje taki mit, że jak się je słodycze na czczo to nie tuczą. Tymczasem, gdy na pusty żołądek zjemy coś, co zawiera dużo cukru, trzustka w ekspresowym tempie wydziela insulinę, aby obniżyć poziom cukru we krwi. Poziom glukozy w krwioobiegu staje się niedostateczny i nie dość, że zaczynamy być ospali, to za chwilę znów głodni. Wówczas łatwo uzależnić się od cukru. Jeszcze większy problem pojawia się, gdy zbyt często jemy słodycze i nasz organizm zaczyna ignorować krążącą insulinę, a wtedy chęć zjedzenia czegoś słodkiego jeszcze bardziej wzrasta, stając się nałogiem. A niewykorzystane kalorie kierowane są do tkanki tłuszczowej. W dzisiejszych czasach problem z wahaniami insuliny może mieć każdy. I baardzo dużo osób ma, w tym dzieci. Insulina jest produkowana przez trzustkę i jej zadaniem jest obniżanie stężenia glukozy we krwi. Kieruje ona cukry bezpośrednio do wątroby, gdzie zostają przetworzone na glikogen, który wykorzystywany jest przez mięśnie. Insulina pomaga także przetworzyć glukozę w kwasy tłuszczowe, które kieruje do komórek tłuszczowych. Ważne zatem, by ani się nie głodzić, ani nie przejadać, a słodycze w rozsądnych ilościach mogą być deserem po zdrowym i dobrze zbilansowanym obiedzie.

5. Brak planowania posiłków. Jeśli nie masz zaplanowanych posiłków na następny dzień (lub kilka dni), wówczas najłatwiej jest wpaść w pułapkę – „Nie mam pomysłu na obiad – zjedzmy coś na mieście!”. Dlatego planowanie jest jednym z najważniejszych elementów zdrowego i świadomego odżywiania.

6. Picie coca-coli light, słodzenie aspartamem, jedzenie jogurtów i produktów bez tłuszczu. Zwykle, gdy jesz cukier, Twój organizm rejestruje słodki smak i wyciąga wniosek, że bardzo słodkie rzeczy oznaczają mnóstwo kalorii. Natomiast, gdy spożywasz coś słodkiego, ale z małą ilością kalorii, organizm zacznie się sam domagać brakujących kalorii, wskutek czego zjesz ich więcej, niż ktoś kto faktycznie ich sobie dostarczył. Drugim efektem może być brak uruchomienia procesów metabolicznych z uwagi na brak impulsu w postaci kalorii. Gdy następnym razem zjesz np. pączka, Twój organizm pomyśli: „To nic takiego” i nie zada sobie trudu, by te kalorie spalać, bo przecież one nic nie znaczą.

7. Picie alkoholu przy każdej możliwej okazji. Alkohol wpływa na procesy hormonalne sprzyjające magazynowaniu tłuszczu i zmniejszaniu przyrostu tkanki mięśniowej. Natychmiast po wypiciu alkoholu organizm wyczerpuje całe zapasy glikogenu zawartego w wątrobie i dlatego czujemy głód. Dodatkowo alkohol sprzyja odpuszczaniu kontroli i osłabieniu silnej woli, dlatego jemy i jemy i jemy. Oczywiście wszystko jest dla ludzi, byle tylko w odpowiednich ilościach 🙂

 

4 powody, przez które (ty)jemy

powody-tyjemy

Nasza średnia waga wciąż rośnie. Z danych Instytutu Żywności i Żywienia wynika, że ponad 60% mężczyzn i blisko połowa kobiet w Polsce ma nadwagę lub otyłość. Ten sam problem dotyka co trzeciego chłopca w wieku szkolnym i co piątą dziewczynkę. Od dawna mówi się o epidemii otyłości, nawet już pandemii.

Powód pierwszy: nierealny cel

Dlaczego tak się dzieje? Mam wrażenie, że im więcej mówimy o otyłości, tym bardziej tyjemy. Ciągła moda na bycie fit, tak przesadnie fit, powoduje, że wiele osób nawet nie chce się za to zabierać. Czasami, gdy widzę w internecie tę pogoń za idealną figurą, idealnie i nienaturalnie umięśnionym ciałem, bez śladu tkanki tłuszczowej, mnie samą dopada rezygnacja. Ile to trzeba wiedzieć o takim „prawidłowym” odżywianiu, ile mogę białka, a ile węglowodanów, a ile tłuszczu. I żeby jeszcze kalorie się zgadzały… Gdy osoba otyła obserwuje ten trend, myśli sobie: „Ileż to wysiłku musiałabym włożyć, żeby tak wyglądać, żeby osiągnąć ten ideał?” i kiedy myśli o całym tym trudzie, to jej się już nie chce z tym walczyć. I wcale się nie dziwię. Tyjemy, ponieważ narzuca nam się nierealny do osiągnięcia, a często niezdrowy ideał ciała. I ciągle promuje się jakieś diety: a to niskotłuszczową, a to niskowęglowodanową, a to niskobiałkową… Po co?

Powód drugi: brak pewności siebie

W ostatnich latach doszło do rozszczepienia ideału zdrowia i urody. Żyjemy w czasach, gdy od kobiet wymaga się porzucenia kobiecości. Narzuca się nam obowiązek naśladowania idealnego wzoru, który jest niezgodny z naszą naturalną budową. Jeszcze niedawno tym ideałem były modelki – wysokie, szczupłe, wręcz wychudzone. Obecnie – nienaturalnie umięśnione ciało. W obu przypadkach – dana nam przez naturę zdolność gromadzenia energii na wypadek głodu – jest definitywnie tępiona. To promowane, idealne ciało ma co najmniej o połowę mniej tkanki tłuszczowej niż przeciętna kobieta. Jak dowodzą badania Duane Hargreaves i Mariki Tiggemann z Flinders University, kobiety zniekształcają obraz swego ciała, przeceniając jego rozmiary. Odkąd kobiety zaczęły porównywać się z tymi wzorcami, straciły pewność siebie. Oglądając piękne modelki wstydzą się swych kilogramów, ale też czują gniew i przygnębienie.

Powód trzeci: nieumiejętność rozpoznawania i radzenia sobie z emocjami

Emocje te powodują, że łatwo uciekamy do przekąsek, podjadania, przegryzania. Ciągle jemy. Karmimy siebie i innych, żeby coś załatwić, zaspokoić różne potrzeby, ukoić emocje. Jedzenie jest panaceum na każde zło: na smutek, na stres, na samotność, pustkę i złość. A bierze się to oczywiście z dzieciństwa. Kiedy niemowlę jest karmione przez matkę, czuje się bezpiecznie. Dodatkowo mleko matki ma słodki smak, dlatego tak lubimy słodkości. Często niemowlę je, choć nie jest głodne, by zatrzymać matkę przy sobie. Rodzice, którzy nie mogą zapewnić dziecku wsparcia, stabilnego emocjonalnie otoczenia – kompensują to, przekarmiając je. Dr William Colmer z University of Calgary dowiódł, że ponad 90% ludzi odczuwa przypływ apetytu, który nie ma nic wspólnego z prawdziwą potrzebą jedzenia. Z głodem mylimy lęk, napięcie i poczucie zagrożenia. A więc tyjemy między innymi dlatego, ponieważ żyjemy w stresie i nie potrafimy tego rozpoznać. Wg badań dr Anny Brytek-Matera, osoby otyłe w sytuacji stresu uruchamiają strategie oparte na emocjach, tj. zamiast na rozwiązaniu problemu, zajmują się poprawianiem swojego samopoczucia. Jest to źródłem jeszcze większego stresu, ponieważ powoduje, że objadamy się, a później czujemy się okropnie, pełne wstydu i poczucia winy.

Powód czwarty: chudnięcie jako cel życia

Badania April Falkon i Paula Rozina, psychologów z Pennsylvania University dowodzą, że kobiety pragną mieć figurę szczuplejszą niż ta, która podoba się mężczyznom. Szczupła sylwetka staje się obsesją, wiele kobiet chce pozbyć się tkanki tłuszczowej nawet, gdy ta i tak jest już na niskim poziomie. Media wiążą szczupłą sylwetkę ze szczęściem, wysoką pozycją społeczną, sukcesem, miłością. Kiedy schudnę – osiągnę to wszystko. Ale tak na prawdę, gdy nie przerobimy tego czegoś w głowie, gdy to nie będzie też nasza wewnętrzna przemiana – czyli świadoma zmiana całego stylu życia, efektem odchudzania będzie niestety jedynie rozczarowanie i szybki powrót do dawnej wagi, albo i większej. Jeśli zmiana dotyczy tylko wyglądu zewnętrznego, ujawniają się tłumione dotąd emocje. Problemy z partnerem, z samotnością, z pracą nie znikają wraz z traconymi kilogramami. Pojawia się rozczarowanie, bo przecież tyle wysiłku, tyle wyrzeczeń – i po co to wszystko?  A tu tym bardziej trzeba trzymać się diety, by utrzymać wagę.

Bywa też tak, że powracające kilogramy są nawet wygodne. Profesor Alicja Głębocka mówi, że jest to formą samoutrudniania: „Nadwaga bywa poręczną wymówką, czemu nie mogę zrobić tego, czy tamtego, dlaczego z tym, czy owym mam problem. Mam nadwagę – i to wszystko wyjaśnia”. Często osoby otyłe, które natrętnie liczą kalorie, nie myślą o swoich potrzebach, żyją z poczuciem krzywdy, czują się gorsze, nie robią nic, co mogłoby je uszczęśliwić, nie chodzą na tańce, na basen, nie chodzą nigdzie. Czekają aż schudną i wtedy zaczną żyć. A im dłużej czekają, tym więcej kilogramów wyświetla ich waga.

„Dieta” powinna być rozumiana, jako zdrowy styl całego życia. Nie musimy się ODCHUDZAĆ. Przede wszystkim musimy stawić czoło czynnikom, które powodują, że sięgamy po coś, co jest dla nas szkodliwe. Czasami jest to tylko kwestia uświadomienia sobie jakiegoś nawyku, a czasami potrzebna jest głębsza praca, np. podczas psychoterapii. Bo zdrowie to nie tylko zgrabne ciało, ale też nasz dobrostan psychiczny.

A zdrowa „dieta” to spożywanie 4-5 posiłków dziennie, jedzenie co 2-3 godziny produktów jak najmniej przetworzonych, dużo warzyw i owoców, kasz, dobrego chleba, wody. Do tego aktywność fizyczna i dbanie o to, by żyć przyjemnie: masaż, wino, tańce, czekolada – czemu nie? Każdy sam musi znaleźć swój złoty środek.

Nie czekaj, aż schudniesz – zacznij żyć! A waga pójdzie za Tobą 🙂

Kim jest psychodietetyk?

kim-jest-psychodietetyk

Psychodietetyk – sama nazwa brzmi dumnie. Niestety jeszcze nie wielu z nas rozumie, co się pod nią kryje. Jedni wyobrażają sobie, że to ktoś, kto pracuje w szpitalu psychiatrycznym, z osobami chorymi na anoreksję lub bulimię. Inni uważają, że jeszcze nie jest z nimi aż tak źle, że jeszcze nie zwariowali, żeby udać się do PSYCHOdietetyka.

Dietetyk może pomóc w ułożeniu konkretnego jadłospisu, wyliczyć idealną dawkę kalorii, powiedzieć co jeść, a czego nie jeść, by osiągnąć wymarzoną wagę. Ale to nie jadłospis jest kluczem do sukcesu. Osoba pozostająca tylko z rozpisanym planem żywienia, jest zdana dalej tylko na siebie, a z przestrzeganiem jadłospisu bywa różnie. Sama kilkakrotnie korzystałam z pomocy dietetyków. Niestety, za każdym razem po wyjściu z gabinetu, pozostawałam sama z kilkoma kartkami jadłospisu. Na początku mobilizacja była duża – „najpierw zakupy, a później od poniedziałku zaczynam dietę”. Kończyłam ją zazwyczaj w czwartek. Co więcej, żaden ze specjalistów nigdy nie wspominał o kolejnych spotkaniach kontrolnych. Czyżby sami nie wierzyli w skuteczność swoich diet? W końcu miałam już dość ciągłego myślenia o tym, co można jeść, a czego nie można. Gdy przestałam myśleć o dietach, a zaczęłam jeść z głową to, co naprawdę lubię, waga w końcu zaczęła być dla mnie uprzejma. I tak zainteresowałam się psychodietetyką.

Nasze odżywianie jest bardzo ważną, a zarazem delikatną sferą, ponieważ nie dotyczy tylko fizjologii – jemy, bo jesteśmy głodni, ale bardzo mocno wiąże się z naszą psychiką. Badania dowodzą, że proces stosowania diety (nawet tej ułożonej przez dietetyka) już sam w sobie doprowadza do upośledzenia kontroli odżywiania. Dotychczasowe badania pokazują, że 25% – 44% osób rozpoczynających odchudzanie cierpi następnie na napady objadania (Speer i Speer, 1998), a około 95% osób, którym udało się schudnąć wraca do wagi sprzed odchudzania lub wyższej (Garner i Wooley, 1991; Stunkard i Pennick, 1979; Wilson i Brownell, 1980).

Praca z psychodietetykiem ma na celu nie tylko ułożenie dopasowanego jadłospisu, ale to przede wszystkim praca nad zmianą nawyków – zachowaniami, emocjami i sposobem myślenia. Psychodietetyk pełni rolę doradcy żywieniowego, ale też wykorzystuje wiedzę psychologiczną. Poprzez rozmowę, zadawanie odpowiednich pytań oraz ćwiczenia, bezpiecznie przeprowadza klienta przez proces chudnięcia. Psychodietetyk nie narzuca gotowych rozwiązań, nie mówi czego nie wolno, a co trzeba. Klient poznaje mechanizmy, które rządzą jego apetytem i ciałem, by potrafił sobie z nimi poradzić.

Psychodietetyka to też nie psychoterapia, ani terapia zaburzeń odżywiania. Psychodietetyk, w przypadku zdiagnozowania zaburzeń odżywiania, kieruje osobę do psychoterapeuty lub psychiatry. Warto natomiast wiedzieć, że praca z psychodietetykiem podczas odchudzania zabezpiecza przed rozwinięciem się zaburzeń odżywiania.

Psychodietetyk, choć posiada wiedzę na temat zdrowego odżywiania nie jest dietetykiem – nie zajmuje się doradztwem żywieniowym dla osób z chorobami dietozależnymi. Pracuje natomiast z osobami, które otrzymały zalecenia dietetyczne i odczuwają trudności we wdrażaniu zmian w swoim życiu. Z pomocy psychodietetyka mogą skorzystać osoby, które zmagają się ze swoją masą ciała, ale również każdy, kto chce dokonać zmian w swoim odżywianiu.

Źródła:

  • Garner, D. M. I Wooley, S.C. (1991). Confronting the failure of behavioral and dietary treatments for obesity. Clinical Psychology Review, 11, 729-780.
  • Speer, S. J. I Speer, A.J. (1998). Ambulatoryjne leczenie otyłości u osób dorosłych . Sport i zdrowie. Leczenie otyłości. Medycyna po Dyplomie, 7, 148-157.

Co się stanie, gdy zbyt gwałtownie wprowadzisz zmiany w swoim żywieniu?

aaaa

Zbliża się koniec listopada, gorący okres przed świętami i… SYLWESTREM 🙂 wszyscy wpadają w szał, bo trzeba teraz szybko schudnąć, żeby wcisnąć się w sylwestrową kreację (to nic, że można kupić sobie coś nowego, no ale…)

Niestety wiele osób robi coś bardzo niedobrego – wyszukuje gotowe diety w internecie, albo postanawia diametralnie zmienić swój sposób odżywiania, czyli zero słodyczy, zero fast foodów, ziemniaków, schabowych, coli, itd.

I może przez pierwszych kilka dni jest nawet przyjemnie, widzimy pozytywne zmiany, to z naszą psychiką nie do końca jest w porządku.

Tu pojawia się pojęcie samokontroli. Samokontrola, inaczej samodyscyplina, to umiejętność kontrolowania emocji i zachowań. Jest ona składową wolnej woli. To dzięki niej jesteś w stanie oprzeć się pokusie oraz działaniu pod wpływem impulsu. Krótko mówiąc samokontrola zależna jest od Ciebie i Twoich decyzji. Badania wskazują, że ludziom o większej samokontroli lepiej wiedzie się w życiu – sprawniej radzą sobie ze stresem i frustracjami, jako dzieci w szkole mają lepsze stopnie, a jako dorośli rzadziej się rozwodzą. Natomiast niedostatki samokontroli często miewają katastrofalne skutki, mogą leżeć u podłoża agresji, uzależnień, depresji i nawracania niechcianych myśli.

Samokontrola jest trudna, nawet w przypadku naszych własnych myśli. Często myślimy wcale nie to, co chcielibyśmy myśleć. Znacie eksperyment z białym niedźwiedziem? Jeśli nie, brzmi to tak: pomyśl o białym niedźwiedziu… a teraz przestań o nim myśleć. Chodzi o to, że próby zahamowania myśli na dany temat skutkują tylko i wyłącznie tym, że myślimy o tym jeszcze więcej. I tak, gdy postanawiasz nie jeść słodyczy – widzisz je wszędzie i masz na nie jeszcze większą ochotę. Kiedy trochę Ci się przytyje i postanawiasz przejść na dietę – masz ochotę na wszystko co zabronione. Na widok pizzerii, która kiedyś nie budziła Twoich emocji – teraz burczy Ci w brzuchu. Na widok czekolady leżącej na stole – skręca Cię w środku.

Po pewnym czasie „powstrzymywania się” i tak zjadasz czekoladę i to jeszcze większe jej ilości, niż dotychczas. Słodycze stają się dobrem, którym nie możesz się najeść. Dzieje się tak, ponieważ w tym momencie następuje wyczerpanie woli. Nasza wola jest zasobem ograniczonym i wskutek jej używania po prostu się zużywa. Z czasem łatwiej ulegamy pokusom, a paradoksalnie – im więcej wysiłku włożysz w samoregulację, tym szybciej wyczerpią się zapasy energii niezbędnej do stawienia czoła wyzwaniom. Dodatkowo pogarsza się nasze samopoczucie i co gorsza – samoocena leci w dól… Kiedy sobie czegoś zabraniamy, po jakimś czasie narasta w nas frustracja. Dlatego pozostawanie na diecie – prędzej, czy później – kończy się porażką 🙁 Jeśli nawet osiągniemy swój cel, bardzo łatwo jest wrócić do starych nawyków, bo przecież przez ten czas tyle sobie odmawialiśmy. Jemy więcej, ciężko jest nam się znów kontrolować, a masa ciała rośnie…

Ja oczywiście też mam za sobą niefajną przygodę z pewną głupią dietą. Kiedyś, gdy jeszcze nic nie wiedziałam o zasadach zdrowego odżywiania, a trochę mi się przytyło, postanowiłam przejść na dietę kopenhaską… A jest to jedna z najgorszych diet, wyniszczająca organizm, dieta głodówkowa. Już pierwszego dnia miałam ochotę na wszystko inne, tylko nie na to, co powinnam na tej diecie jeść. To był koszmar. Wytrzymałam kilka dni, a kiedy nie miałam siły wstać rano z łóżka, stwierdziłam, że coś jest nie tak i oczywiście rzuciłam się na jedzenie 🙂

Wprowadzanie zmian w swoim jadłospisie powinno być procesem bardzo powolnym, każdy krok powinien być świadomie podjęty. Czyli znów metoda małych kroków. Jeśli czujesz, że uporałaś/uporałeś się z jednym nawykiem, możesz zacząć myśleć, jak uporać się z kolejnym.

Niektórzy psychologowie twierdzą, że nie da się wyeliminować już istniejącego nawyku. Można tylko jeden nawyk zastąpić innym. Dlatego zastanów się, w jaki sposób możesz zmienić zły nawyk, na taki, który nie będzie negatywnie odbijał się na Twoim zdrowiu. Przykładowo tradycyjne słodycze można zastąpić smakołykami, które przygotujemy sami w domu, ze zdrowych składników (Pralinki kokosowe, Pralinki czekoladowo-orzechowe). Jest szansa, że po jakimś czasie te sklepowe nie będą nam już smakować 🙂

Zmiany trzeba wprowadzać tak, by nie były dla nas ogromnym wyzwaniem, by nie wyczerpywały naszej woli, tylko dodawały pozytywnej energii i motywowały do kolejnych kroków.

A jeśli poczujesz, że i przy małych zmianach wyczerpuje się Twoja wola, pamiętaj, że tym co ją ładuje jest sen, odpoczynek, pozytywne emocje i racjonalnie uzupełniany poziom glukozy we krwi.

Źródła:

Klaudia Pingot, Aleksandra Buchholz, FitMind – schudnij bez diet, Sensus 2014

Bogdan Wojciszke, Człowiek wśród ludzi – Zarys psychologii społeczne, Wydawnictwo Naukowe SCHOLAR 2006

Sprawdź, czy masz prawidłowy czy zaburzony obraz własnego ciała

314h

Przedstawiam Ci krótki i prosty test, pomagający ustalić, czy Twój obraz własnego ciała jest prawidłowy, czy też lekko zaburzony, możesz też dzięki niemu określić swój poziom samokrytycyzmu.

  • Czy zdarza się, że rezygnujesz z wyjścia na spotkanie ze znajomymi, z imprezy, innych zajęć z uwagi na poczucie nieatrakcyjności?
  • Czy zdarza się, że myślenie o Twoim wyglądzie zewnętrznym wpędza Cię w zły nastrój?
  • Czy jakaś wada ogranicza Twoje życie towarzyskie lub seksualne?
  • Czy nie znosisz swojego wyglądu, lub jakiejś części swego ciała, mimo że inni mówią, że wyglądasz ładnie/normalnie?
  • Czy miewasz krytyczne dialogi wewnętrzne i mówisz do siebie w myślach: „jestem do niczego”,”jestem brzydka”, „wyglądam tragicznie”?
  • Czy myślisz o swoim wyglądzie więcej niż jedna godzinę dziennie?
  • Czy sądzisz, że ludzie myślą o Tobie krytycznie?
  • Czy dużo czasu spędzasz przed lustrem?

Jeśli na wszystkie lub większość pytań odpowiedziałaś twierdząco – jesteś wyjątkowo krytyczna wobec siebie. Nie dobrze. Może być tak, że Twoje oczekiwania wobec siebie są nierealne, nieosiągalne. Być może wciąż gonisz za ideałem, którego jak wiemy – nie ma. Może być też tak, że jesteś trochę za bardzo przewrażliwiona na punkcie swojego wyglądu. Ten stan będzie zawsze wywoływał brak wewnętrznego spokoju i harmonii. W takich warunkach ciężko o spójność, a więc i ciężko o zmianę.

Co wówczas możesz zrobić? Zaakceptować siebie i swoje ciało. Tak właśnie, dobrze czytasz. Zaakceptować je takim, jakie jest, z całą swoją nadwagą, z cellulitem, z fałdkami, ze zbyt odstającym brzuchem i grubymi udami.

Teraz może Ci się wydawać, że to głupie. Bo przecież jak to zaakceptuje, to już ze mną zostanie na zawsze. Ale nie.

Akceptacja stanu rzeczy, sytuacji i siebie jest potrzebna, by tę rzecz, sytuację i siebie zmienić szybciej i skuteczniej. Akceptacja polega na tym, że godzimy się z tym, co jest. Ale to nie znaczy, że godząc się, zasiadamy z założonymi rękoma i zostawiamy wszystko tak, jak jest. Akceptacja jest NIEZBĘDNA, ponieważ tworzy poczucie wewnętrznej harmonii, spokoju i wolności. Dzięki temu mamy więcej energii do zmian, podejmujemy bardziej świadome decyzje, mamy poczucie, że to my przejmujemy kontrolę nad naszymi wyborami. Akceptacja, to przyjęcie rzeczywistości taką, jaka jest. To przynosi w naturalny sposób szczęście, taki lek na wszelkie dolegliwości.

Kiedy czegoś nie akceptujemy, buntujemy się przeciwko rzeczywistości, myślimy „mam dość tego jak wyglądam, nie będę słuchać swojego ciała, swojego żołądka, zaczynam dietę!!”. Robimy twarde postanowienie – czas na zmianę, tym razem mi się uda! Fajnie, na początku może i jesteśmy pełni motywacji, ale w końcu ta złość, te nerwy i te wszystkie negatywne emocje kumulują się, pojawia się frustracja i stres. My jesteśmy wyczerpani tą walką, motywacja spada, nie chce nam się jeść tych wszystkich dietetycznych wymysłów, silna wola jest wyczerpana i sięgamy po czekoladę, bo tylko ona poprawi nam humor.

Brak akceptacji siebie to brak porozumienia z własnym umysłem i ciałem. To wyparcie się siebie i brak spójnego kontaktu ze swoim wnętrzem. Ale jak możesz zmienić swój świat zewnętrzny, skoro nie kontaktujesz się ze światem wewnętrznym? To nie jest możliwe!

Pokochaj siebie, pokochaj swoje kilogramy, fałdki i grubiutkie nogi 🙂 szanuj swój piękny umysł i swoje piękne ciało. W przeciwnym razie nie będziesz w stanie wywierać na nie żadnego wpływu. Ciało i umysł będą się buntować, że podejmujesz decyzje bez ich udziału.

Gdy zaakceptuję to, że popełniam jakiś błąd, to to zmienię. Jeśli zaakceptuję to, że jakieś działanie nie przynosi skutku, muszę poszukać innego sposobu na osiągnięcie celu. Gdy dam sobie przyzwolenie na lenistwo, lepiej będę organizować swój czas. Gdy pozwolę sobie na to, by nie kontrolować wszystkiego cały czas, wszystko będzie pod kontrolą.

Akceptacja ma ogromną moc. Akceptacja to początek wewnętrznej harmonii, dzięki której możemy dokonać skutecznych zmian.

Wszystko jest w naszej głowie

Dzisiaj ciężki dzień za mną. Jeden z tych, kiedy ma się ochotę uciec stąd jak najdalej, kiedy nie widzisz efektu swojej pracy, kiedy po prostu już nic Ci się nie chce… Ale przeglądam książkę, która od dwóch tygodni leży na stole, otwieram przypadkowo w środku i czytam… o eksperymencie z wodą. Znacie go?

Kiedyś japoński naukowiec Masaru Emoto postanowił sprawdzić, co dzieje się z wodą na podstawowym poziomie fizycznym, kiedy zaczynają na nią działać różne siły: umysłowe, werbalne, emocjonalne. W laboratorium rozlał wodę w oddzielne pojemniki i poddał ją działaniu różnych rodzajów emocji i form ekspresji: miłości, radości, modlitwie, nienawiści i złości. Następnie zamroził pojemniki, a potem po pewnym czasie, sfotografował kryształki lodu. Efekt był zaskakujący. Emoto w 1999 r. opublikował książkę pt. Messages from Water*, w której zamieścił zdjęcia kryształków z kolejnych zamrożonych pojemników.

Szukam w google. Faktycznie. Sami zobaczcie.

 

Woda zajmuje 71 % Ziemi. Ciało człowieka składa się w 90% z wody. Nasze emocje, nastawienie i zachowania wpływają na nasze ciało, zdrowie, ale i całą planetę – taki efekt motyla. Jesteśmy połączeni i z planetą, i z wszechświatem. Każdy z nas wysyła konkretny rodzaj energii, ale także może ją odbierać. Czasami ciężko jest nam uwierzyć w pewne rzeczy, ale na szczęście na otwartość umysłu jeszcze nikt nie umarł 🙂

Każdy ma swoje pole elektromagnetyczne, emocje napędzają energię, która na pewnym poziomie łączy się z energią wszechświata. Wpływa to na biochemię i skład atomowy w organizmie. Emocje działają na organizm na poziomie komórkowym. Dlaczego osoby chore na raka, kiedy nie wiedzą o chorobie żyją latami, a gdy tylko się o niej dowiadują – szybko odchodzą?

Fizyka kwantowa mówi nam wprost, że wszystko we wszechświecie składa się ze strun energii. Już udowodniono, że atomy – kiedyś uznawane za cząstki niepodzielne – składają się z pulsujących drgań energetycznych. A że wszystko we wszechświecie zbudowane jest z atomu – wszyscy jesteśmy jedną wielką całością. Każdy z nas emituje swoją niepowtarzalną energią, która zmienia się pod wpływem naszej woli i świadomości.

Czasem zastanawiamy się, co przyniesie nam los – a przyniesie to, co czujemy. Wysyłana przez nas energia wróci jak bumerang. Kiedy będziemy koncentrować się na braku, będziemy ten brak wciąż odczuwać. Dlatego tak ważne jest, by wprowadzać się w stan, kiedy czuje się dostatek, spokój i miłość.

A dla każdego to uczucie przynosi coś innego, to już musicie sami sobie określić 🙂

 

 

*Masaru Emoto, Messages from Water, Vol. 1, Hado Publishing, 1999

Klaudia Pingot, Aleksandra Buchholz, FitMind – schudnij bez diet, Sensus 2014