Sprawdź, czy masz prawidłowy czy zaburzony obraz własnego ciała

314h

Przedstawiam Ci krótki i prosty test, pomagający ustalić, czy Twój obraz własnego ciała jest prawidłowy, czy też lekko zaburzony, możesz też dzięki niemu określić swój poziom samokrytycyzmu.

  • Czy zdarza się, że rezygnujesz z wyjścia na spotkanie ze znajomymi, z imprezy, innych zajęć z uwagi na poczucie nieatrakcyjności?
  • Czy zdarza się, że myślenie o Twoim wyglądzie zewnętrznym wpędza Cię w zły nastrój?
  • Czy jakaś wada ogranicza Twoje życie towarzyskie lub seksualne?
  • Czy nie znosisz swojego wyglądu, lub jakiejś części swego ciała, mimo że inni mówią, że wyglądasz ładnie/normalnie?
  • Czy miewasz krytyczne dialogi wewnętrzne i mówisz do siebie w myślach: „jestem do niczego”,”jestem brzydka”, „wyglądam tragicznie”?
  • Czy myślisz o swoim wyglądzie więcej niż jedna godzinę dziennie?
  • Czy sądzisz, że ludzie myślą o Tobie krytycznie?
  • Czy dużo czasu spędzasz przed lustrem?

Jeśli na wszystkie lub większość pytań odpowiedziałaś twierdząco – jesteś wyjątkowo krytyczna wobec siebie. Nie dobrze. Może być tak, że Twoje oczekiwania wobec siebie są nierealne, nieosiągalne. Być może wciąż gonisz za ideałem, którego jak wiemy – nie ma. Może być też tak, że jesteś trochę za bardzo przewrażliwiona na punkcie swojego wyglądu. Ten stan będzie zawsze wywoływał brak wewnętrznego spokoju i harmonii. W takich warunkach ciężko o spójność, a więc i ciężko o zmianę.

Co wówczas możesz zrobić? Zaakceptować siebie i swoje ciało. Tak właśnie, dobrze czytasz. Zaakceptować je takim, jakie jest, z całą swoją nadwagą, z cellulitem, z fałdkami, ze zbyt odstającym brzuchem i grubymi udami.

Teraz może Ci się wydawać, że to głupie. Bo przecież jak to zaakceptuje, to już ze mną zostanie na zawsze. Ale nie.

Akceptacja stanu rzeczy, sytuacji i siebie jest potrzebna, by tę rzecz, sytuację i siebie zmienić szybciej i skuteczniej. Akceptacja polega na tym, że godzimy się z tym, co jest. Ale to nie znaczy, że godząc się, zasiadamy z założonymi rękoma i zostawiamy wszystko tak, jak jest. Akceptacja jest NIEZBĘDNA, ponieważ tworzy poczucie wewnętrznej harmonii, spokoju i wolności. Dzięki temu mamy więcej energii do zmian, podejmujemy bardziej świadome decyzje, mamy poczucie, że to my przejmujemy kontrolę nad naszymi wyborami. Akceptacja, to przyjęcie rzeczywistości taką, jaka jest. To przynosi w naturalny sposób szczęście, taki lek na wszelkie dolegliwości.

Kiedy czegoś nie akceptujemy, buntujemy się przeciwko rzeczywistości, myślimy „mam dość tego jak wyglądam, nie będę słuchać swojego ciała, swojego żołądka, zaczynam dietę!!”. Robimy twarde postanowienie – czas na zmianę, tym razem mi się uda! Fajnie, na początku może i jesteśmy pełni motywacji, ale w końcu ta złość, te nerwy i te wszystkie negatywne emocje kumulują się, pojawia się frustracja i stres. My jesteśmy wyczerpani tą walką, motywacja spada, nie chce nam się jeść tych wszystkich dietetycznych wymysłów, silna wola jest wyczerpana i sięgamy po czekoladę, bo tylko ona poprawi nam humor.

Brak akceptacji siebie to brak porozumienia z własnym umysłem i ciałem. To wyparcie się siebie i brak spójnego kontaktu ze swoim wnętrzem. Ale jak możesz zmienić swój świat zewnętrzny, skoro nie kontaktujesz się ze światem wewnętrznym? To nie jest możliwe!

Pokochaj siebie, pokochaj swoje kilogramy, fałdki i grubiutkie nogi 🙂 szanuj swój piękny umysł i swoje piękne ciało. W przeciwnym razie nie będziesz w stanie wywierać na nie żadnego wpływu. Ciało i umysł będą się buntować, że podejmujesz decyzje bez ich udziału.

Gdy zaakceptuję to, że popełniam jakiś błąd, to to zmienię. Jeśli zaakceptuję to, że jakieś działanie nie przynosi skutku, muszę poszukać innego sposobu na osiągnięcie celu. Gdy dam sobie przyzwolenie na lenistwo, lepiej będę organizować swój czas. Gdy pozwolę sobie na to, by nie kontrolować wszystkiego cały czas, wszystko będzie pod kontrolą.

Akceptacja ma ogromną moc. Akceptacja to początek wewnętrznej harmonii, dzięki której możemy dokonać skutecznych zmian.

Koniec z dietami, czyli pierwszy krok do…

115h

 

Moda na różnego rodzaju diety trwa w naszym kraju już od dłuższego czasu. Pojawiają się coraz to nowsze wersje „prawidłowego” odżywiania: a to dieta białkowa, a to dieta tłuszczowa, a to dieta węglowodanowa, surowa, warzywna, owocowa, itd, itp. Pseudo naukowcy zachwalają, że tylko ich dieta jest najlepsza i tylko dzięki niej osiągnie się życie wieczne, wieczną młodość, wymarzoną sylwetkę. Za to oni osiągną ogromne zyski… w portfelu.

A dlaczego? Dlatego że ogólnie utarło się przekonanie, że tylko dzięki „diecie” możliwa jest utrata masy ciała, jedz mniej, głoduj, a będzie Cię mniej. Dieta jest obecnie źródłem milionowych dochodów – wraz z obietnicą osiągnięcia wymarzonej sylwetki sprzedawane są czasopisma, książki, suplementy diety, odżywki, niskokaloryczne produkty light, a także kosztowne kuracje odchudzające, a no i te operacje pomniejszające żołądek… eh.

Po raz pierwszy słowo dieta zostało użyte przez Hipokratesa. Ale on nie miał na myśli redukcji kalorii, lecz mądry sposób kierowania swoim życiem. Czyli jedzenie z umiarem, ale nie głodzenie się. Wybieranie zdrowych posiłków, ale nie eliminację któregoś składnika. Dieta oznaczała po prostu pewien styl życia, włączała też oczywiście odpowiednią dawkę ruchu – sportu, ale też relaksu, czuwania i spania, pracy i odpoczynku.

Wiecie, że jedno z najczęściej wyszukiwanych haseł w google to „jak szybko schudnąć?”… No jak? Albo nie jeść, albo wprowadzić do swego organizmu tabletkę z tasiemcem, albo się przeczyszczać.

Niestety słowo dieta ciągle rozumiane jest jako ograniczenie jedzenia w celu utraty zbędnych kilogramów. Jednak ani diety, ani żadne środki odchudzające nie są rozwiązaniem. Są tylko początkiem błędnego koła w walce o utratę zbędnych kilogramów, co nie kończy się dobrze ani dla ciała, ani dla umysłu.

Naszym organizmem rządzi biologia, biologia jak cała natura dąży do harmonii. Kiedy coś jest odebrane, dąży do tego, by to odzyskać, często z nawiązką. Jeśli poprzez głodzenie się i różne dziwne diety nie dostarczamy dla organizmu wszystkich niezbędnych składników i nie pozwalamy mu zaspokoić jego wszystkich potrzeb, to nasz mózg będzie w przyszłości dążył do tego, by je zaspokoić wszystkimi możliwymi sposobami. Na tym właśnie polega efekt jo-jo!

Ale przecież wszyscy o tym wiemy… i mamy to w nosie.

A to dlatego, że umysł osoby odchudzającej się działa trochę, jak umysł hazardzisty, myśli: „Skoro już tyle gram, muszę w końcu wygrać”. Nic bardziej złudnego :/

Najgorzej, że ludzie często nie mają świadomości ani wiedzy, że piękna sylwetka nie jest wynikiem diety, lecz składa się na nią wiele czynników.

Zapewne wiecie już, że po różnego rodzaju dietach się tyje, a nawet choruje, stresuje i złości, a ostatecznie także traci się samokontrolę w odniesieniu do jedzenia.

Liczne badania wskazują, że diety powodują spadek nastroju, utratę samokontroli, co w efekcie prowadzi do objadania się i tycia. Podczas stosowania diety wzrasta poziom hormonu stresu, kortyzol, a wówczas dostarczane kalorie przekształcane są w tłuszcz. Organizm ten tłuszcz magazynuje, bo tak mu nakazuje mózg, który nie rozróżnia, czy głodzenie się jest wynikiem diety, czy zbliża się zagrożenie i należy robić zapasy. Dlatego m.in. stres powoduje tycie! Odczucie głodu powoduje też złość, apatię, agresję – czyli utratę kontroli i brak harmonii, co prowadzi do objadania się. A objadanie się z kolei rodzi wyrzuty sumienia i poczucie winy, czyli kolejne niefajne emocje. Poczucie winy ponownie wzbudza wewnętrzną potrzebę szybkiego schudnięcia i znów ograniczamy sobie pożywienie. Błędne koło trwa i daje wciąż te same efekty – niskie poczucie własnej wartości i poczucie nieszczęścia. Brzmi znajomo?

Czy jest z tego jakieś wyjście?

Jest. Przede wszystkim zdobycie wiedzy, co jest dla nas zdrowe, poznanie co nam służy. Skuteczne odchudzanie to przede wszystkim zmiana stylu życia danej osoby, ale też czasami całej rodziny osoby otyłej. Przede wszystkim to zmiana nawyków i strategii żywieniowych, to silne poczucie własnej wartości, więc także praca nad samym sobą. W końcu uzyskanie harmonii. Diety działają tylko na ciało, a co z umysłem który się buntuje? Nic w organizmie nie dzieje się bez jego udziału. Pierwszy krok to akceptacja siebie i pokochanie siebie. Ty masz być dla siebie osobą, którą kochasz najbardziej na świecie 🙂